De Paradijstuin is eigenlijk begonnen in mijn jeugd. Met een moeder die het liefst met haar handen in de aarde zat en een vader die mij meenam het bos in. Van mijn moeder leerde ik over planten en kreeg ik als klein meisje al een eigen stukje tuin om zelf in te richten en te onderhouden. Van mijn vader leerde ik hoeveel er in een bos te ontdekken én te eten valt. En opgroeiend in Zuid-Limburg was de natuur nooit ver weg.

Toch koos ik eerst een heel andere richting. Ik studeerde rechten en werkte een aantal jaren in het bedrijfsleven. Maar de liefde voor tuinen bleef. Uiteindelijk ging ik terug de schoolbanken in om tuinontwerp te studeren en volgde ik daarnaast een opleiding Permacultuur.*

Die combinatie vormt nog steeds de basis van hoe ik ontwerp. Ik wil tuinen maken die mooi zijn om naar te kijken en fijn zijn om in te leven, maar die tegelijkertijd iets toevoegen aan hun omgeving. Waar insecten, vogels en andere dieren hun plek vinden. Waar iets te plukken en te proeven valt. En waar de tuin niet losstaat van het landschap eromheen, maar daar juist onderdeel van wordt.

Daarom kijk ik bij het ontwerpen veel naar hoe de natuur zelf werkt. Naar vormen, lijnen, hoogteverschillen en naar de planten die van nature in een omgeving thuishoren. Je ziet in mijn ontwerpen dan ook weinig harde rechte lijnen, maar juist natuurlijke vormen, veel verschillende plantensoorten en waar het kan een groot aandeel inheemse beplanting.

Mijn uitgangspunt is niet om de natuur naar mijn hand te zetten, maar om ermee samen te werken. Dat levert niet alleen een levendige tuin op, maar ook een tuin die met de jaren steeds mooier en sterker wordt.

*Permacultuur komt van ‘permanent agriculture’ en ‘permanent culture’. Het is een manier van kijken waarbij je zoveel mogelijk mét de natuur werkt. Door bijvoorbeeld rekening te houden met bodem, water, biodiversiteit en natuurlijke kringlopen ontstaat een tuin die zichzelf voor een groot deel in balans kan houden, zonder voortdurend grote ingrepen nodig te hebben.